Το Ευρωπαϊκό μονοπωλιακό όνειρο..

Του αρθρογράφου μας
Ευγένιου Ανδρικόπουλου

Κι όμως υπάρχουν και ας σιωπούν θιασώτες του Σημίτειου εθνομηδενισμού και της Ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης. (Το μπάσταρδο παιδί του Ευρωπαϊκού Διαφωτισμού και προπομπός της νέας τάξης πραγμάτων). Κι όμως εντός των κοινωνικών ερειπίων υφίστανται ακόμη φωνές του τύπου σφάξε με αγά μου με το αζημίωτο φυσικά αφού θ’ αγιάσω.. 

Ακόμη ακόμη και να σύρονται άβουλοι , μοιραίοι πίσω από τις ψευδαισθήσεις τους (στην αθώα τους εκδοχή) ή μήπως από την γλυκιά μνήμη των κοινοτικών ναών της Ευρωπαϊκής αρπαχτής (τα έλεγαν και προγράμματα) και το ταμείο αλληλοβοήθειας κολλητών αδελφών και φίλων που είχε ιδρύσει ο κατά δήλωσή του
θλιφτός ή μήπως θλιβερός Σημίτης. 

Αυτός που στην εντός του Μαξίμου αυλή του είχαν στηθεί σύγχρονα Ρωμαϊκά όργια.. (από το 1996 τα γράφω αλλά..) Θα τους προσέξετε από την πρωϊνή τους προσευχή στο διαδίκτυο ή με τον δια μέσου του απογευματινού τύπου δειλό γιατί είναι υπαινικτικά διατυπωμένος αποχαιρετισμό στα όπλα της κοινοτικής… «αλληλεγγύης».. 

Κατά την αξημέρωτη ψαλμωδία προβάλλουν τα έργα μιας Ευρώπης που δεν ολοκληρώθηκε όπως θα της άξιζε (κατά τα πρότυπα τίνος του Λούθηρου, του Μοντεσκέ, των Βαστιλιάνων του ανάπηρου στο σώμα και την ψυχή Κιέρκεγκορ του λάγνου Σατρ, ποιου..) και κατά τον όρθρο ψάλλουν ψιθυρριστά μοιρολογώντας για τις απώλειές τους. 

Τα πιο σοβαρά όμως εμπεριέχονται στην σιωπή τους. Λέξη δεν λένε για το μονοπωλιακό όνειρο επί του οποίου θεμελιώθηκε η Ευρώπη του χάλυβα. Κουβέντα δεν ακούς για την σημερινή Ευρώπη των Μεσαιωνικών οικονομικών Δουκάτων η οποία έδωσε νέα διάσταση στην λέξη δούλος. Άκρα του τάφου σιωπή για τον κατά την συνθήκη Σέγκεν περιορισμό του εμβαδού των ατομικών δικαιωμάτων τα οποία αμέσως μετά την πτώση της Σοβιετικής Ένωσης άρχισαν να τα μετρούν. Πριν φοβισμένοι έδειχναν υποκριτικά πως τα μυρίζουν όπως ένα λουλούδι. Όμως όχι. 

Αυτή η τόσο ομιλούσα σιωπή δεν παραπέμπει σε πόνο βουβό για την απώλεια. Κυρίως την φιλοσοφική. Αλλά στην μεταμέλεια εξ ενός λάθους ,ή εγκλήματος εξαρτάται, που διακαώς επιθυμούν να διαπράξουν ξανά και αφού προηγουμένως έχουν εξαγνιστεί στα παρα-Δουνάβεια νερά της νέας θρησκείας. Αυτής του παγκόσμιου θεού. Του νεοφιλελευθερισμού..