Πεθαίνοντας στην ουρά

Τέτοιες ώρες τέτοια λόγια.. Παράωρα όπως θα έλεγαν και οι Κρητικοί.. Διακόσιοι δέκα θάνατοι χρηστών οπιούχων ουσιών καταγράφηκαν την τελευταία δεκαπενταετία επειδή οι θεραπευτικές μονάδες ήταν πλήρεις και τα συγκεκριμένα παιδιά είχαν μπει σε λίστα αναμονής για να διέλθουν ξανά στην ζωή από την πίσω πόρτα. 

Ο αριθμός αυτός σύμφωνα με τους υπεύθυνους είναι απολύτως ενδεικτικός αφού το να προσδιοριστεί υψηλότερα συγκεντρώνει περισσότερες πιθανότητες επειδή: Πληροφορούνται οι μονάδες τον θάνατό τους από τους γονείς όταν και αν απευθυνθούν σε αυτούς προκειμένου να τους ενημερώσουν ότι επιτέλους κενώθηκε μια θέση.
 
Παρ' όλο που η μάχη κατά των εξαρτήσεων είναι υπό την εποπτεία του πρωθυπουργού, (τώρα έδεσαν) η λίστα αναμονής εκτοξεύτηκε στα επτά χρόνια και έχει εξελιχθεί σε μια «κοινωνική
πληγή», που καταργεί το δικαίωμα στη θεραπεία, επιφέρει τεράστιες επιπτώσεις στους εξαρτημένους, στην κοινωνία και ειδικότερα στο κέντρο της Αθήνας. Οι πιάτσες γεμίζουν, οι θάνατοι από νοθευμένη δόση πληθαίνουν, οι συλλήψεις και φυλακίσεις αυξάνονται, χάνονται εργασίες, καταστρέφονται περιουσίες, «σκοτώνονται» οικογενειακές σχέσεις..
 
Τα δεινά όμως από τη λίστα αναμονής δεν σταματούν στους χρήστες. Μεγάλο ψυχικό κόστος αποκτούν και όσοι εργαζόμενοι σχετίζονται με τις αιτήσεις που αυτή την στιγμή έχουν υπερβεί τις δέκα χιλιάδες, γιατί τα συναισθήματα που γεννιούνται όταν ο γονιός αποκριθεί με το φωτοτυπημένο «τώρα μας θυμηθήκατε τώρα δεν σας χρειάζομαι τώρα καθάρισα» είναι δυσβάσταχτα.. 

Γιατί δεν τα μεταφορτώνουν σε αυτόν που για λόγους επικοινωνιακούς τους πήρε υπό την αιγίδα του; Είναι βέβαιο ότι θα εμπλουτίσουν την φράση τους με τον πεζοδρομιακό χρυσό.. Απ’ αυτόν που όταν ακουστεί επεμβαίνει το ΕΡΣ..